Przeczytane w rodzinie w kwietniu 2025

Lubimy książki. Czytamy je, słuchamy, rozmawiamy o nich, czytamy, szukamy kolejnych, dzielimy się nimi. To spory kawałek naszej codzienności.

Nie każdy z nas czyta w każdym czasie dużo. Ale czy to koniecznie musi być dużo? I ile to dużo? Dla mnie to w tej chwili jedna powieść tygodniowo. Dla kogoś innego może to być jedna dziennie, czy jedna w miesiąca.

Dobra książka raz na jakiś czas wystarczy. Ten czas zależy też od aktualnej sytuacji życiowej. Oraz od dokonywanych wyborów- co zrobię z tym czasem, który mam.

Poniżej kwietniowe lektury moje i córki. Kilka czytanych wspólnie.

Lektury dziewięciolatki ( samodzielne, audiobooki, czytane przez mamę na głos)

Lassie, wróć! Eric Knight. Czyta: Sebastian Misiuk. Audioteka

Kocia Szajka i czarne złoto. Agata Romaniuk. Czyta: autorka. Audioteka

Kocie historie. Trylogia. Tomasz Trojanowski. Czyta: Jarosław Boberek. Audioteka

Tolo i Bolo ratują lisią górkę. Agata Romaniuk. Czyta: autorka. Audioteka

Pamiętnik grzecznego psa. Wojciech Cesarza, Katarzyna Terechowicz. Czyta: Jan Marczewski. Audioteka

Kot kameleon. Joanna Wachowiak. Czyta: Dominika Kluźniak. Audioteka

Edzio Płoza i śnieżne binokle. Marcin Malec. Czytają: A. Orsztynowicz- Czyż, J. Zadura. Audioteka

24 psikusy Elfa Mareczka. Marcin Malec. Czyta Krzysztof Szczepaniak. Audioteka

Tajemnice Zatoki Delfinów. Magda Podbylska. Czyta Dominika Kluźniak. Audioteka

Kuba i Buba w szpitalu. Grzegorz Kaspedke. Czyta Jarosław Boberek. Audioteka

Oj, Hela! Barbara Stenka. Czyta Viktoria Zmysłowska. Audioteka

Kosma, Kopacz i leśna szkoła. Trudne początki. Agnieszka Misiak. Czyta Jan Marczewski. Audioteka

Nata i czarownice. Anna Andrusyszyn. Czyta Joanna Pach- Żbikowska. Audioteka

Cześć, tu Kolumb! Max Czornyj. Czyta Janusz Zadura. Audioteka

Długi deszczowy tydzień. Jerzy Broszkiewicz. Czyta Jacek Zawada. Audioteka

Tomasz Niefart. Seria. Kasia Keller. Czyta Jarosław Boberek. Audioteka

Cudowny sposób w jaki bobasy przychodzą na świat. Larry Christenson

Gdy na ziemi żyły dinozaury. Tomasz Sulej

Pana Tomasza, paleontologa z wieloletnim doświadczeniem, mieliśmy okazję spotkać do tej pory dwa razy. Kiedy syn był w I klasie SP w naszej grupie domowoedukacyjnej udało się zorganizować spotkanie, na którym pan Tomasz opowiadał o wyprawie na Grenlandię w poszukiwaniu skamieniałości. Innym razem byliśmy na wykładzie w ramach Giełdy BIżuterii i Minerałów organizowanej w PKiN w Warszawie, na którym pan Tomasz prezentował odkrycie w Polsce przez swój zespół największego jak dotąd odkrytego gada ssakokształtnego- Lisowicii bojani.

Książka porządkuje wiedzę na temat dinozaurów. Najwięcej miejsca poświęcono zwierzętom prehistorycznym, których skamieniałości odkryte zostały na stanowiskach paleontologicznych w Polsce i opisane przez polskich badaczy.

Czytałyśmy ją przeglądając jednocześnie portugalski atlas dinozaurów kupiony ostatnio na targach książki. Porównując podane informacje.

Co ciekawe, pan Tomasz, nie podaje wiadomości o dinozaurach, jako prawdy objawionej, ale pokazuje aktualny stan wiedzy na ich temat. Wspomina też o różnych teoriach, np na temat tego, czy dinozaury miały pióra. Czy jego zdaniem miały, czy nie miały- warto samemu sprawdzić w książce.

Ostatnia część książki odnosi się do warsztatu paleontologa. Pasjonaci dinozaurów mogą od razu sprawdzić, jakie są potrzebne predyspozycje czy umiejętności do zostania paleontologiem, czy jakie są sposoby pracy paleontologów. Mi szczególnie spodobała się zachęta to pisania dziennika czy pamiętnika, aby budować swój warsztat pisarski. Ponieważ naukowiec, badacz nie tylko dokonuje odkryć, ale powinien umieć się nimi w rzetelny i interesujący sposób podzielić.

Lektury mamy

W tym miesiącu zdecydowanie mniej książek przeze mnie przeczytanych, ale za to przybyło mi kilkanaście obrazków akwarelowych. Doba nie jest z gumy niestety. A może -stety? Dobrze jest zastanawiać się i wybierać, co jest ważne, a co zostawić.

Okruchy dnia. Kazuro Ishiguro

Przeczytane z polecenia męża. Ciekawe i smutne. Główny bohater tak zrósł się ze swoim zawodem( z różnych przyczyn), że zmarnował szansę na miłość. Zostały mu wspomnienia dawnych, lepszych czasów. I jak najlepsze pełnienie swoich obowiązków zawodowych do emerytury.

Dzienniki gwiazdowe. Stanisław Lem

Pierwsza przeczytana przeze mnie książka autorstwa Lema. Nie mam pojęcia, czemu do tej pory nigdy po jego dzieła nie sięgnęłam. Mąż mi chyba z rok już polecał.

Kiedy czyta się autora, który przed kilkudziesięciu laty przewidział pewne elementy naszej codzienności, aż strach czasem pomyśleć, co jeszcze z jego wizji może okazać się prawdziwe. Bo nie wszystkie są przyjemne. Często wręcz przeciwnie. Zmuszają do przemyślenia, co jest w zasięgu mojego wpływu, by chociaż te najgorsze się nie spełniły.

Dom pod kasztanem. Natalia Przeździk

Pół nocy zarwane. Jak zaczęłam po położeniu córki spać, to już musiałam skończyć. Dobra książka po prostu. O ludziach ma progu dorosłości i tych i schyłku życia. O dokonywaniu ważkich wyborów i wytrwałości w podążaniu wybraną ścieżką. O bliskości międzypokoleniowej, szczególnie mi bliskiej. Cenię sobie autorkę, bo porusza ważne sprawy. Spokojnie dałabym do czytania dorastającej córce. Wpisuje się niemal w trend Young Adult, a może bardziej nawet New Adult.

Wciągający Przewodnik dla pisarzy i pisarek

Uwolnij wewnętrzny głos. Natalie Goldberg

Nie mogę sobie przypomnieć, jak ta książka trafiła na moją listę „do przeczytania”. Cieszę się jednak, że na nią trafiła. Czyta się niemal, jak niezłą powieść. A chęć pisania wzrasta z każdym rozdziałem.

Coś z niej dla siebie wyciągnę. Mimo, że nie podzielam zainteresowania autorki filozofią zen, którą praktykuje oba od lat. Moim zdaniem wątek pisania jako praktyki medytacyjnej, nadaje się do wykorzystania w medytacji chrześcijańskiej czy prowadzeniu dziennika duchowego.

Chociaż nie chciałabym pisaniu poświęcić wszystkiego, jak autorka, to jest to dla mnie ważny element. Szczególnie towarzyszył mi w okresie licealnym i początku studiów. Potem z niego zrezygnowałam w znacznym stopniu. Wracając tylko w trudnych chwilach, by pomóc sobie uporządkować myśli i uczucia.

Teraz noszę w sobie potrzebę zapisania opowieści, wspomnień, przemyśleń na różne tematy.

Wymarzony Dom Anne. L.M. Montgomery, przełożyła Anna Bańkowska

Jak potkanie ze starymi, dobrymi przyjaciółmi i jak powrót do domu.

Z każdą częścią coraz bardziej lubię ten nowy przekład.

Może tylko delikatnych ilustracji z serii wydawanej przez Naszą Księgarnię mi brakuje.

Ukochane równanie profesora. Yōko Ogawa

Poruszająca. Gorzko-słodka. Logiczna i rozemocjonowana. Pełna człowieczeństwa w różnych odsłonach. Niosąca nadzieję i dająca poczucie sprawczości. Przypominająca, że w każdych warunkach, w każdej sytuacji da się zrobić coś dobrego dla drugiego człowieka.

Forsowanie powieści-rzeki. Dubravka Ugresic

Dziwne toto. Niemal surrealistyczny świat pisarzy w końcówce lat 80-tych.
Z posłowia wynika jednak, że aż nadto wiernie autorka opisała swoje środowisko w tej powieści. Niektórzy pisarze z jej kraju( byłej Jugosławii) mieli jej to za złe.Może taki był wtedy świat?
Taki trochę podobny klimat, jak u Murakamiego. Pokłosie rewolucji obyczajowej lat 60/70-tych.
Aż przykro się czyta, kiedy w całej powieści przy tak licznej plejadzie bohaterów obecnych na zjeździe literatów w Zagrzebiu nie ma nikogo szczęśliwego i spełnionego w związku małżeńskim, a wierność niemal nie istnieje.
Nie jest to dla mnie wiarygodne, że nawet w tamtych czasach późnego socjalizmu nie było szczęśliwych i wiernych małżeństw. Nawet pośród literatów. Chociaż może było to specyficzne środowisko.
Albo może (tak jak i teraz zresztą) szczęśliwe małżeństwa nie były promowane w kulturze i mainstreamie.

Przeczytałam książkę z pewnym zaciekawieniem, jednak nie trafi na listę moich ulubionych i nie zamierzam do niej wracać w przyszłości. Chociaż może sięgnę jeszcze po jakieś dzieło tej autorki.

Lektury taty

Mąż czyta głównie inne książki niż ja. Część przeczytanych przez siebie zdecydowanie mi odradza. Po tylu latach znajomości zna mnie wystarczająco dobrze, bym mogła mu również w tej kwestii zaufać.
Tak samo jest z książkami poleconymi mi przez niego. Jeśli mówi mi-„to jest dobre, może ci się spodobać”-to czytam w wolnej chwili.

https://www.miroburn.pl/lista.html

Na koniec podsumowanie w formie spisu treści, dla łatwiejszego spojrzenia na cały czytelniczy miesiąc. Chociaż palca nie dam sobie uciąć, czy któregoś audiobooka słuchanego przez córkę nie pominęłam. Dobrze, że chociaż swoje lektury ogarniam.