Największe wyzwanie tego tygodnia to pożary trawiące Maderę w różnych miejscach, głównie jej zachodnią część. Przedłużające się upały, susza i silny wiatr spowodowały, że ogień ( prawdopodobnie podłożony przez człowieka) rozprzestrzenił się błyskawicznie. Mimo wytrwałych i pełnych poświęcenia działań strażaków i innych służb.
Dzięki Bogu, nikt nie zginął. Na ten moment zniszczonych jest kilka zamieszkałych domów. I wypalone pola, pastwiska, lasy, infrastruktura. Jeszcze są aktywne pożary, ale sytuacja jest pod kontrolą.
Poza tym toczyliśmy normalne życie.
Byliśmy na punkcie widokowym koło kaplicy Naszej Pani z Fatimy w São Vincente. Potem na plaży w Seixal, gdzie dowiedzieliśmy się o pożarach, od Polaków, którzy je widzieli.
Wzięłam udział z córką i jej koleżanką w warsztatach plastycznych prowadzonych przez Martę Horodniczy, polską artystkę mieszkająca i tworzącą na Maderze- tym razem temat to akwarele i rośliny.
Nasz ósmoklasista zdał egzamin z Edukacji dla Bezpieczeństwa. Kolejny przedmiot w planie do zaliczenia, to Historia.
Drugoklasistka spędziła dzień u koleżanki poza Funchal. Na zabawach, tworzeniu, oswajaniu jaszczurek i planszówkach. Dla mnie był to trudny dzień przez obserwowanie sytuacji z szalejącymi pożarami i moje pierwsze kierowanie autem 30 km poza Funchal i z powrotem. I to nie tylko ekspresówką, ale też drogą lokalną, z dymem pożarów w tle- brrr.
Plusem tych trudnych wydarzeń na Maderze była codzienna ekspozycja całej rodzinki na język portugalski. Przez śledzenie wiadomości w telewizji lokalnej j czytane artykuły w serwisach informacyjnych.
Czas na wspólne czytanie jest częścią naszych wieczornych zwyczajów, więc spokojna jestem o czytelnicze przygody, nawet w trudnym czasie.
Czytane razem
8+2 i pierwsze święta. Anne- Cath. Vestly
Zaczęłyśmy czytać z córką nową książkę. Na przekór pogodowej aurze ogarniającej wyspę. Przyjemnie było zanurzyć się w zimowy, norweski świat.
Książka została wydana po raz pierwszy w 1957 roku. I dobrze oddaje życie w tamtych czasach. To niemal dzieciństwo mojej mamy.
Jak na razie, najlepszy rozdział zdaniem córki, to wymyślanie życzenia po znalezieniu świątecznego migdału. A mój, to zwalczanie strachu przed ciemnością przez jedną z wnuczek przy pomocy babci. Babcia rządzi. Dalej moja ulubiona postać. Taką babcią kiedyś być 🙂
Kolejne rozdziały czytała córce ciocia, która do nas przyleciała. Ja muszę je nadrobić.
Niesamowity. Jak wspaniały jest nasz Bóg. 100 opowiadań o Bogu i nauce. Louie Giglio, Tama Fortner
W najciekawszym opowiadaniu z tego tygodnia, poznałyśmy miejsce w Wenezueli, gdzie trwa wieczna burza, nazywana „Latarnią Maracaibo/ latarnią Catatumbo”.
Niesamowite! Każdego dnia przez średnio dziewięć godzin, 250 razy na minutę błyskają pioruny. Burza ta jest widoczna nawet z 400 km odległości i swego czasu była punktem orientacyjnym dla statków. Stąd właśnie nazwa latarnia.
To bardzo pasuje nam w tej książce. Ciekawostki, na które w inny sposób byśmy może nie trafiły, połączone ze Słowem Bożym i przyglądaniem się działaniu Stwórcy w świecie i naszym życiu.
Słuchane audiobooki
Drużyna Oka. Misja: Foka szara. Misja: Wilk. Marcin Mortka
Historie tak wciągnęły, że córka przesłuchała z rozpędu obie części po raz drugi. Tak działa potrzeba uczenia się i poznawania świata u słuchowca. Opowieści się tu świetnie sprawdzają.
O fokach szarych i wilkach prawie 8-letnia córka wie teraz zdecydowanie więcej, niż mama.
Samodzielnie czytane komiksy
Wespół w zespół. Komiks „Gigant poleca”
Historie, które niezmiennie się nam sprawdzają w nabywaniu swobody w samodzielnym czytaniu. Komiksy z tego wydawnictwa były jedną z pierwszych lektur syna. Teraz czasem walczą z siostrą o konkretne tomy czy o pierwszeństwo czytania. Ale ważne, że jest to dla nich wspólne doświadczenie.
Garfield. Tłusty Koci Trójpak. Tom 3
Wróciły do nas przygody Garfielda, pożyczone koleżance mieszkającej na Maderze, na czas naszego pobytu w Polsce. I od razy stały się lekturą numer jeden dla naszego rodzeństwa. Czytane prawie wszędzie i o różnych porach. Nie nudzą się nigdy. W kolejnych paskach wyszukują kolejne smaczki. I swoje ulubione żarty.
Mama czyta sobie
Towarzystwo Jane Austen. Natalie Jenner
Hmm. Mam mieszane uczucia wobec tej książki. Trafiła na mój czytnik z polecenia. Jednak po przeczytaniu i przemyśleniu- nie polecam dalej.Wolę zdecydowanie bardziej po raz kolejny przeczytać Dumę i uprzedzenie czy Perswazje Jane Austen, niż wrócić do tej książki.
Dziś spadły pierwsze krople deszczu do dawna. Kolejny tydzień ma przynieść zmianę pogody. Daj Boże, by pożary na wyspie zupełnie wygasły.
W najbliższych planach mamy czas z naszymi gośćmi z Polski, zwiedzanie, trochę nauki, trochę odpoczynku. W doborze lektur czas chyba na jakąś klasykę.
Przeglądałam wczoraj listę lektur obowiązkowych i uzupełniających dla szkoły podstawowej i średniej. ( https://www.listalektur.pl/) Części nie pamiętam, a części zupełnie nie znam. Może poczytam coś z tej listy, by samodzielnie ocenić, co jest polecane moim dzieciom do czytania przez podstawę programową.
Samego istnienia listy lektur obowiązkowych nie neguję. Uważam, że ich znajomość może być jednym z elementów budujących wspólnotę, również narodową.
W sumie, trochę trywializując, na podobnej zasadzie, jak ograniczony wybór dobranocek czy zabawek spowodował, że do pewnego momentu dzieciaki miały podobne doświadczenia. I do tych doświadczeń możemy się teraz jako dorośli odnosić i rozpoznawać „swoich” 😉
Podobnie jest też w szerszym zakresie, kiedy rozpoznajemy fanów tych samych książek czy filmów, które i my cenimy.
Jeszcze szerzej dotyczy to wyznawanych wartości, na podstawie których szukany wspólnoty z innymi ludźmi.
Burnevel 